بخشکد آنچه ما را کرد مست

آلتی هستیم در دست

دلبسته ی زنجیریم

میدانیم که گنه کاریم

اما عشق را هم به زور می خواهیم

این حقیقت هم ,  در من و تو هست

فراری ز یار بیابانیم

پی آغوشی در زمستانیم

خشکیده زیر بارانیم

مغرور اما حماقت را صداقت می دانیم

در کوچه پس کوچه ی شهر پی یک لغمه نانیم

بدبختیم اگر زندگی را همچنان فراموشی یار بدانیم...

کوهی تنها 

تک درختی استوار

بر فراز قله ی کوه

سرشار از غرور و ملال

نه خود بیند نه کویر نه کوهی که بر دوشش نشسته عمیق

نه از درد من میداند نه پایبند تو می ماند

به تو می خندد ز من می گرید

چرخه را فراموش کرده

هسته را ز یاد برده

خاک را زیر پای خود نهاده

همه و همه را ز دست خود رانده

روزی از روزهای گذشته

آیینه برف کویر  نشانی داد ز گذشته

چرخشی که سالها ست  یادی از نمانده ...

صحبت امروز و دیروز نیست

گذشته در آینده بی نصیب نیست

حرف امروز نمایش دیروز نیست

آثار ضربه های دیروزیست

چه حاصل از این همه جنگ

آرامش دسته چند؟!