دره ای تاریک

اما ماه روشن

درختان ملتمس

کوه سرشار از غرور

من بر فراز قله

بدون بال برای پرواز

میبندم چشمم را

از زور غرور

می پرم به سوی حقیقت خویش

لذتی وصف نا پذیر

دردی در تمام وجود

حسی در رگهایم

به من می گوید

تو دیگر آزادی ...

باز من مانده ام و اطاقم

نشسته ام در گوشه ای

شمع ام همچنان روشن

شعله اش نشان می دهد راهم

می کشم دستی بر سرگیتارم

می گوید از خاطرات تلخ گذشته ام

می زنم سیلی بر چهره ام

می کشم خطی قرمز برگذشته ام

به شب می گویم

تنهایم

با من بمان...