دره ای تاریک

اما ماه روشن

درختان ملتمس

کوه سرشار از غرور

من بر فراز قله

بدون بال برای پرواز

میبندم چشمم را

از زور غرور

می پرم به سوی حقیقت خویش

لذتی وصف نا پذیر

دردی در تمام وجود

حسی در رگهایم

به من می گوید

تو دیگر آزادی ...